De Edisons van 1960 tot en met 1974
Onder leiding van achtereenvolgens Willem Duys en Piet Beishuizen organiseerde de CCGC in de jaren 1960 tot en met 1974 de gala’s. De belangstelling voor de televisie uitzendingen was enorm. Tot oktober 1964 was er natuurlijk ook maar een zender op de Nederlandse buis. Aangezien niet veel mensen nog in het bezit waren van een televisietoestel, keken veel mensen bij elkaar in één huis. Zo kon het voorkomen dat na de uitzending van het Grand gala in 1963 de kijkers zo massaal naar huis keerden, dat de politie genoodzaakt was om de verkeerslichten (die ’s nachts uitgeschakeld stonden) weer aan te zetten. Voor de incrowd was natuurlijk het traditionele “platenbal” na afloop van de gala’s een absolute must.
Honderden beroemdheden kwamen voor de camera’s. Door de internationale uitstraling van het programma lukte het steeds beter om wereldvedetten naar Nederland te halen. Roddels, rellen en ruzies waren er te over. Nieuws voor de showpagina’s was er altijd. Het aanvankelijke doel was natuurlijk om de platenverkoop te stimuleren. In het algemeen zorgden de gala’s voor een positief effect op de verkoop. Het kwam echter ook voor dat een artiest danig tegenviel wat de verkopen navenant deed dalen.
In 1974 besloten de organisatoren te stoppen met de gala’s. De kosten waren erg hoog geworden; het gala in 1974, waar overigens geen Edisons werden uitgereikt, kostte wel 800.000 gulden. Bovendien was het unieke karakter verdwenen omdat er nogal wat navolging was ontstaan. Het stoppen van de gala’s werd zeer betreurd door kappers, couturiers en verhuurders van feestelijke kleding, die goede zaken deden…
De Edisons van 1977 tot en met 1983
Van 1974 tot 1977 werden geen Edison uitgereikt. In 1977 werd de uitreiking van de Edisons in ere hersteld door de producenten organisatie NVPI. Werden in het verleden de Edisons wel eens wat met de losse hand toegekend, vanaf nu was de onafhankelijke status van de prijs werd gewaarborgd: per genre werden statuten gemaakt met richtlijnen waarin de beoordeling moest voldoen. Voor Klassiek en Populair werden twee onafhankelijke jurys benoemd bestaande uit deskundigen uit de muziek, onder voorzitterschap van de toenmalige directeur van NVPI Leo Boudewijns.
In deze jaren werden stijlvolle locaties gekozen waar de beelden werden uitgereikt door bekende Nederlanders als Henri Knap, Minister Gardeniers, Jan Terlouw, Erik Jurgens, Pieter van Vollenhoven. Televisie aandacht was er in die tijd maar beperkt.
De Edisons 1983 tot en met 1998
In 1983 werd door de NVPI de Edison Stichting opgericht met als doel promotie en publiciteit voor beeld- en geluidsdragers te bedrijven en evenementen op dit gebied te organiseren of daaraan deel te nemen. De Edison Stichting werd de organisator van alle Edison evenementen. Vanaf 1984 zijn de televisie uitzendingen, soms onder de noemer “Edison Gala”, weer in ere hersteld.
De procedures voor de jurering en de soorten en het aantal categorieën zijn in de loop der jaren regelmatig aangepast aan de ontwikkelingen in de muziekmarkt. Zo werd in 1986 voor het populaire repertoire de jury van vijf deskundigen uitgebreid tot twee jury’s van elk vijf personen, een voor de lichte muziek en een voor pop/rock muziek. Van 1984 tot en met 1998 was Rob Edwards de voorzitter van de klassieke jury. Daarna gedurende tien jaar Yvonne Looye. Olaf Klijn zat van 1984 tot en met 1991 de jury’s in de pop sector voor. Van 1992 tot en met 1995 was dat Paul Solleveld. In 1996 en 1997 zijn geen populaire Edisons uitgereikt.
De Edisons 1998 tot 2010
De Edison is in haar eerste 50 jaar altijd dynamisch geweest en heeft zich herhaaldelijk opnieuw uitgevonden. Zo is in 1998 het concept voor de Edisons veranderd met een driedeling. Er kwamen de Edison Music Awards voor Pop, de Edison Classical Music Awards voor Klassiek en de Edison Jazz Awards voor Jazz. Elk genre kreeg aandacht in een afzonderlijk evenement. Na verloop van tijd is weer afgestapt van de Engelse benaming. Iedereen weet immers wat Edison betekent. Het is nu Edison Pop, Edison Klassiek en Edison Jazz/World.
In de jaren 1998 tot 2006 is de jurering van de populaire muziek in handen gegeven van een grote groep deskundigen in de wereld van popmuziek. In 2007 en 2008 waren er geen Pop Edisons. Per 2009 is de jurering, net als bij Klassiek en Jazz weer in handen gegeven van een kleine vakjury. Bovendien is toen besloten om voor het populaire genre uit te gaan van nationale artiesten.
De procedures voor de jurering en de soorten en het aantal categorieën zijn in de loop der jaren regelmatig aangepast aan de ontwikkelingen in de muziekmarkt. Zo werd in 1986 voor het populaire repertoire de jury van vijf deskundigen uitgebreid tot twee jury’s van elk vijf personen, een voor de lichte muziek en een voor pop/rock muziek. Van 1984 tot en met 1998 was Rob Edwards de voorzitter van de klassieke jury. Daarna gedurende tien jaar Yvonne Looye. Olaf Klijn zat van 1984 tot en met 1991 de jury’s in de pop sector voor. Van 1992 tot en met 1995 was dat Paul Solleveld. In 1996 en 1997 zijn geen populaire Edisons uitgereikt.
De Edisons 1998 tot 2010
De Edison is in haar eerste 50 jaar altijd dynamisch geweest en heeft zich herhaaldelijk opnieuw uitgevonden. Zo is in 1998 het concept voor de Edisons veranderd met een driedeling. Er kwamen de Edison Music Awards voor Pop, de Edison Classical Music Awards voor Klassiek en de Edison Jazz Awards voor Jazz. Elk genre kreeg aandacht in een afzonderlijk evenement. Na verloop van tijd is weer afgestapt van de Engelse benaming. Iedereen weet immers wat Edison betekent. Het is nu Edison Pop, Edison Klassiek en Edison Jazz/World.
In de jaren 1998 tot 2006 is de jurering van de populaire muziek in handen gegeven van een grote groep deskundigen in de wereld van popmuziek. In 2007 en 2008 waren er geen Pop Edisons. Per 2009 is de jurering, net als bij Klassiek en Jazz weer in handen gegeven van een kleine vakjury. Bovendien is toen besloten om voor het populaire genre uit te gaan van nationale artiesten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten